Χθες συζητούσα με έναν φίλο για τα σενάρια της απειλής.
Για τρομοκράτες και για πολιτικούς, για ανθρώπους φοβισμένους.
Για τρομοκράτες πολιτικούς, αναρχικούς, αλλόθρησκους και για όλους αυτούς που αποκαλούμε «ξένους». Μιλήσαμε για τους πολίτες της σιωπής, για τους μαστουρωμένους, που εν μέσω της θερινής τους παραζάλης παραμένουν εκεί, αμετακίνητοι, καθηλωμένοι.
Και κάπου εκεί, στην κατακλείδα της συζήτησής μας, εκεί που είχαμε αρχίσει να δημιουργούμε αλλόκοτα σενάρια για την αντιμετώπιση της αστικής σιωπής, τίθεται στο τραπέζι ένα καίριο ερώτημα:
Μήπως τελικά δεν καήκαμε αρκετά?

Σήμερα, τιμής ένεκεν, του αφιερώνω άλλο ένα σενάριο απειλής που εμφανίσθει εις το ελληνικό indymedia.

Δράττομαι επίσης της ευκαιρίας να ευχηθώ καλή επιτυχία σε μια καλή μου φίλη. Κατεβαίνει λέει υποψήφια βουλευτής κάπου στην Πελοπόννησο και έμαθε για την υποψηφιότητά της εν μέσω των ερωτικών της διακοπών. Η μαμά της είχε λάβει λέει δράση κατά την απουσία της και λόγο ακατάσχετου ενθουσιασμού είχε ξεχάσει να την ρωτήσει. Όταν το έμαθε τελικά από το τηλέφωνο γέλασε, μου έστειλε μερικά email για να ξορκίσουμε την κατάσταση παρέα και τώρα που λέει που ηρέμησε το μόνο που την ανησυχεί είναι ένα: ότι θα πρέπει να γυρνάει την επαρχιακή της πόλη για δυο εβδομάδες φορώντας τακούνια και να χαιρετάει χωρικούς που περιμένουνε το θαύμα. Σε αυτούς τους χωρικούς πολύ φοβάμαι ότι μια δική μου ευχή θα πάει εντελώς χαμένη. Προς το παρών μάλλον θα παραμείνουνε εκεί, ευλαβικά πιστοί και εκούσια ευνουχισμένοι. Απ’ ότι φαίνεται ούτε και αυτοί είναι τελικά αρκετά καμένοι.